Poradniki

Bilety z kodem QR: jak działają i czy wystarczy generator

Bilet z kodem QR to unikalny numer sprawdzany przy wejściu, nie obrazek. Dlaczego zrzut ekranu działa jak oryginał, jak bronią się systemy biletowe i co robi zwykły kod QR.

Bilety z kodem QR działają, bo kod jest tylko numerem — o tym, czy wpuścić posiadacza, decyduje baza systemu biletowego przy wejściu, a nie obrazek. Skaner odczytuje numer, system sprawdza, czy bilet istnieje, czy jest na to wydarzenie i czy nie był już użyty, i dopiero wtedy zapala zielone światło. Dlatego zwykły generator kodów QR robi kod, a nie bilet: zrzut ekranu takiego kodu działa dokładnie jak oryginał, co sprawdziliśmy niżej na kodzie z naszego generatora. Od razu uczciwie: DVN Links nie sprzedaje biletów i nie sprawdza ich przy wejściu — nie ma unikalnych kodów na uczestnika, check-inu ani kodów zmieniających się w czasie. Robimy kody QR obok biletu: na plakat, do programu, na identyfikator i do aplikacji wydarzenia. Poniżej: jak bilet z kodem działa przy bramce, jak systemy biletowe bronią się przed zrzutami, jakie kody są na biletach i jak zdecydować, czy Twoje wydarzenie potrzebuje biletów, czy wystarczy kod z informacją.

Bilety z kodem QR — jak działają przy wejściu

Bilet z kodem QR niesie identyfikator, a o ważności decyduje system, który ten identyfikator sprawdza — raz. Dobrze to widać w pomocy Eventbrite dla organizatorów. Aplikacja do odprawy „uses your device's camera to scan tickets”; organizator kieruje ją „at the QR code on the ticket to check in the attendee”, po skanie pojawia się potwierdzenie, a „an error message will appear if the QR code is already checked-in or not valid for this event” (Eventbrite Help Center, Check in attendees at your event with the Eventbrite app for organizers, odczyt 21.10.2026). Sam kod nie wie, czy był już zeskanowany — wie to baza.

Bilet z kodem QR przy bramce: kod to tylko numer

Bilet z kodem QR przy bramce: kod to tylko numer

schemat sprawdzania w systemie biletowym; komunikaty wg pomocy Eventbrite

Źródło: schemat DVN Links; komunikaty — Eventbrite Help Center, artykuł 741083, odczyt 21.10.2026

Opis figury

Schemat sekwencji z trzema uczestnikami: bilet uczestnika, aplikacja skanująca, baza systemu biletowego. Aplikacja skanuje kod EVT-2026-000123 z biletu, pyta bazę, czy ten kod istnieje, jest z tego wydarzenia i nie był użyty, a baza odpowiada tak i zapisuje, że kod został użyty o 18:02. Pod spodem trzy wyniki: pierwszy skan — potwierdzenie i wejście; drugi skan, np. zrzut ekranu — błąd already checked-in; kod z innego wydarzenia — błąd not valid for this event. Aparat w telefonie odczyta ten sam numer, ale nie zapyta bazy.

Z tego schematu wynikają trzy rzeczy, które warto wiedzieć, zanim kupisz albo zrobisz bilety:

  1. Liczy się pierwszy skan. Bilet zeskanowany przy wejściu jest w bazie oznaczony jako użyty. Każdy kolejny skan tego samego kodu — z oryginału, z wydruku czy ze zrzutu — kończy się komunikatem błędu. Kto przyszedł pierwszy, ten wchodzi.
  2. Kod musi być unikalny dla każdej osoby. Gdyby wszyscy mieli ten sam kod, pierwsze wejście „zużyłoby” go dla wszystkich, a bez zapisu użycia — wpuściłoby każdego, kto ma zdjęcie kodu. System biletowy nadaje więc osobny kod każdemu biletowi.
  3. Do skanowania służy aplikacja systemu, nie aparat. Zwykły aparat w telefonie odczyta ten sam numer, ale nie zapyta bazy i nie zapisze wejścia.

Do tego dochodzi czwarta rzecz, o której rzadko się pisze: numeru nie powinno dać się zgadnąć. Jeśli bilety mają kolejne numery — 000123, 000124, 000125 — ktoś, kto zobaczy jeden bilet, może narysować kod z sąsiednim numerem, a system wpuści go, jeśli prawdziwy posiadacz jeszcze nie przyszedł. To nasza uwaga, nie cytat ze źródła: w krótkich linkach DVN Links kody też są losowe, a nie kolejne, więc z jednego linku nie odgadniesz następnego. W przykładach w tym tekście używamy numeru EVT-2026-000123 tylko dla czytelności — prawdziwy system biletowy powinien nadawać identyfikatory losowe albo podpisane.

Kod na bilecie nie musi być gołym numerem — może nieść dane. Karta pokładowa w standardzie IATA BCBP zawiera w kodzie m.in. nazwisko pasażera i lot, a przykład z przewodnika IATA to ciąg „M1LEOPOLD/EMR EZQ7O92 GVALHRBA…”. Standard przewiduje też opcjonalny podpis cyfrowy: linia ma klucz prywatny, a weryfikujący — klucz publiczny, więc „only an airline can generate a boarding pass with a digital signature and the bar code cannot be tampered with” (IATA, Bar Coded Boarding Pass Implementation Guide, wersja 7, 2021, §2.2.5, odczyt 21.10.2026). Podpis chroni przed podrobieniem danych, ale nie przed skopiowaniem całego kodu — kopia podpisanego kodu ma ten sam, poprawny podpis. Przed drugim użyciem nadal chroni dopiero zapis w systemie.

Ta sama zasada działa w komunikacji miejskiej czy na kolei, gdzie bilet z kodem QR kupisz w aplikacji: kod jest numerem albo zestawem danych, a o ważności decyduje system przewoźnika. Czy wystarczy pokazać zrzut, czy trzeba mieć bilet w aplikacji albo go skasować, ustala przewoźnik — sprawdź to w jego regulaminie, bo zasady różnią się między miastami.

Zrzut ekranu biletu: dlaczego zwykły kod da się skopiować

Zrzut ekranu zwykłego kodu QR zawiera dokładnie te same dane co oryginał — i każdy czytnik odczyta go tak samo. Kod QR nie ma „oryginału” w sensie fizycznym: to układ jasnych i ciemnych modułów, a ten sam układ powstaje na zrzucie, na wydruku i na zdjęciu zrobionym innym telefonem.

Sprawdziliśmy to na kodzie z naszego generatora. Zrobiliśmy kod QR z tekstem EVT-2026-000123 (tak mógłby wyglądać numer biletu) w ustawieniach dla użytkownika bez konta — z logo i podpisem. Potem zasymulowaliśmy dwie kopie: zrzut ekranu telefonu (kod na ekranie 1080 × 2340 px z elementami aplikacji) i zdjęcie tego zrzutu drugim telefonem (zmniejszone do 540 px szerokości, obrócone o 7°, rozmyte, przyciemnione (jasność 0,8), zapisane jako JPEG o niskiej jakości). Każdy z trzech obrazów przepuściliśmy przez dekoder jsQR. Wynik: trzy razy ta sama treść, EVT-2026-000123.

Zrzut ekranu zwykłego kodu QR działa jak oryginał

Zrzut ekranu zwykłego kodu QR działa jak oryginał

nasz pomiar (symulacja): kod z generatora, zrzut, zdjęcie zrzutu, dekoder jsQR; pod spodem kod rotujący TOTP

Źródło: nasz pomiar — generator DVN Links, symulacja zrzutu i zdjęcia (sharp), dekoder jsQR 1.4, 21.10.2026; TOTP — RFC 6238, okres z przykładu Google Wallet

Opis figury

Trzy obrazy obok siebie: plik kodu QR z generatora DVN Links o wymiarach 1000 na 1128 pikseli, zrzut ekranu telefonu 1080 na 2340 pikseli z tym kodem i zdjęcie zrzutu 679 na 1227 pikseli, obrócone i rozmyte. Pod każdym wynik dekodera jsQR: EVT-2026-000123 — ta sama treść w trzech przypadkach na trzy. Niżej kod rotujący według RFC 6238 z okresem 3 sekund, jak w przykładzie Google Wallet: zrzut zrobiony o 18:00:00 ma wartość 08965545 i czytnik go odrzuca jako stary; kod na ekranie o 18:00:03 ma wartość 77051359 i czytnik go przyjmuje.

To nasz pomiar w symulacji, nie test na prawdziwych telefonach, ale wniosek nie zależy od sprzętu: kod statyczny nie ma w sobie niczego, co odróżniałoby kopię od oryginału. Dotyczy to też tak zwanego dynamicznego kodu QR z generatorów. Taki kod zawiera krótki link, który przekierowuje na stronę docelową — możesz zmienić cel po druku, ale zrzut tego kodu prowadzi pod ten sam adres co oryginał. Dynamiczny kod to przekierowanie, nie walidacja. Różnicę między kodem statycznym a dynamicznym opisujemy w poradniku o kodach QR.

Systemy biletowe mają na to dwie odpowiedzi. Pierwsza to opisany wyżej zapis pierwszego skanu: zrzut zadziała, ale tylko raz — jeśli ktoś sprzeda zrzut kilku osobom, wejdzie pierwsza. Druga to kody rotujące, które zmieniają się w czasie.

Google opisuje je w dokumentacji Google Wallet tak: kody rotujące „look just like regular barcodes but change periodically, typically every minute, and the terminal/reader is programmed to only accept the most recent one”, a cel to ograniczenie „the risks associated with barcode screenshotting, in particular ticket theft or unauthorized ticket resale” (Google Wallet, Rotating barcodes, odczyt 21.10.2026). Wartość liczy algorytm TOTP — „Time-based One-Time Password”, ten sam pomysł co kody w aplikacjach do logowania dwuetapowego. Opisuje go RFC 6238: wariant haseł jednorazowych oparty na czasie, który daje „short-lived OTP values, which are desirable for enhanced security” (RFC 6238, odczyt 21.10.2026). Dokumentacja Google mówi „zwykle co minutę”, ale przykład konfiguracji w tej samej dokumentacji ma okres 3 sekund (periodMillis: 3000) — okres ustawia wystawca biletu.

Policzyliśmy TOTP według RFC 6238 (sprawdzając implementację wektorem testowym z RFC) z okresem 3 sekund, jak w przykładzie Google. Kod pokazany o 18:00:00 kończy się wartością 08965545, a trzy sekundy później — 77051359. Zrzut zrobiony o 18:00:00 jest po trzech sekundach nieaktualny; czytnik, który przyjmuje tylko najnowszą wartość, go odrzuci.

Google Wallet ma też kolejność metod wejścia: najpierw Smart Tap (NFC, telefon przykładany do czytnika), potem kod rotujący, a na końcu kod statyczny — ten ostatni jako awaryjny, z zastrzeżeniem o „potential security implications of using static barcodes as fallbacks” (tamże).

Podobnie zrobił Ticketmaster. Przy premierze biletów SafeTix w 2019 roku TechCrunch opisał je jako bilety powiązane z telefonem posiadacza przez zaszyfrowany kod, który „automatically refreshes every few seconds”; obsługują też NFC. TechCrunch tłumaczył cel wprost: nieuczciwi odsprzedawcy robili zrzuty albo kserokopie biletów i sprzedawali je wiele razy, a „because the barcodes now automatically refresh, a saved photo won't work” (TechCrunch, 16.05.2019, odczyt 21.10.2026). To relacja prasowa z premiery, nie dokumentacja Ticketmastera — dziś szczegóły mogą być inne.

Wniosek dla uczestnika: zrzut biletu ze zwykłym kodem zadziała raz (jeśli nikt nie użył go wcześniej), zrzut biletu z kodem rotującym — nie. Zawsze trzymaj się tego, co pisze organizator.

Kod QR, PDF417, Aztec — jaki kod jest na biletach

Na biletach jest nie tylko QR: karty pokładowe używają też PDF417, Aztec i DataMatrix, a portfele w telefonach przyjmują nawet kody kreskowe 1D. Wybór symbolu robi system biletowy, nie organizator wydarzenia — ale dobrze wiedzieć, co jest na bilecie, który trzymasz.

Najbardziej uporządkowany przykład to lotnictwo. IATA ogłosiła w grudniu 2010 roku „100% worldwide implementation of 2D bar coded boarding passes (BCBP)” i dodała, że „mobile 2D passes can use the Aztec, Datamatrix or QR codes” (IATA, komunikat z 15.12.2010, odczyt 21.10.2026). Przewodnik IATA precyzuje, że standard BCBP dopuszcza na papierowych kartach pokładowych PDF417, Aztec, DataMatrix i QR, a na telefonie — jeden z trzech kodów matrycowych. PDF417 wybrano jako pierwszy, bo był pierwszym otwartym standardem, który mieścił dane lotu z przesiadkami (IATA, BCBP Implementation Guide v7, §1.2.1 i §2.1.1).

Apple Wallet pozwala wystawcy przepustki wybrać jeden z ośmiu formatów: QR, PDF417, Aztec, Code 128, Code 39, Codabar, EAN-13 i ITF (Apple Developer, Pass.Barcodes, odczyt 21.10.2026). Ta sama dokumentacja dodaje, że od iOS 27 przepustka może mieć kilka kodów na zmianę: w jej przykładzie EAN-13 wyświetli się na iOS 27 i nowszym, a QR — na starszych systemach. Kod na bilecie nie musi więc być kodem QR.

Jakie kody są na biletach

Jakie kody są na biletach

próbki narysowane bwip-js; cztery symbole 2D z tymi samymi danymi karty pokładowej (przykład IATA)

Źródło: IATA, BCBP Implementation Guide v7 (2021) i komunikat z 15.12.2010; Apple Developer, Pass.Barcodes; Google Wallet, Rotating barcodes; próbki — bwip-js, 21.10.2026

Opis figury

Tabela z próbkami symboli. PDF417: na karcie pokładowej IATA na papierze, pierwszy wybrany; Apple Wallet tak. Aztec: karta pokładowa na papierze i w telefonie; Apple Wallet tak. DataMatrix: karta pokładowa na papierze i w telefonie; Apple Wallet nie. QR: karta pokładowa na papierze i w telefonie; Apple Wallet tak; Google Wallet — przykład kodu rotującego jest typu QR. Code 128: karta pokładowa nie; Apple Wallet tak. Apple Wallet przyjmuje też Code 39, Codabar, EAN-13 i ITF.

Na próbkach widać praktyczną różnicę: te same 57 znaków danych karty pokładowej PDF417 zapisuje w szerokim, płaskim pasie (dobrym dla skanerów liniowych i wąskich miejsc na wydruku), a Aztec, DataMatrix i QR — w kwadracie, który łatwiej zmieścić na ekranie telefonu. Czym różnią się kody 1D i 2D, piszemy w przewodniku kod kreskowy.

Bilet czy kod z informacją — co wybrać na swoje wydarzenie

Jeśli wejście jest płatne, liczba miejsc ograniczona albo bilety imienne, potrzebujesz systemu biletowego; jeśli wydarzenie jest otwarte, wystarczy kod QR z informacją. Pomiędzy jest wydarzenie darmowe z zapisami — tam wystarczą formularz i lista nazwisk. Tę ramę proponujemy jako sposób na podjęcie decyzji, nie jako normę:

Bilet czy kod QR z informacją — co wybrać

Bilet czy kod QR z informacją — co wybrać

rama decyzyjna DVN Links; pytania po kolei, pierwsze „tak” kończy drogę

Źródło: rama decyzyjna DVN Links, 21.10.2026

Opis figury

Drzewo decyzji. Pytanie pierwsze: płatny wstęp, limit miejsc albo bilety imienne? Tak — system biletowy: unikalny kod na osobę, sprawdzany raz przy wejściu. Nie — pytanie drugie: darmowe, ale z zapisami, czyli chcesz wiedzieć, kto przyjdzie? Tak — formularz i lista: zapis online, lista nazwisk przy wejściu, kod QR do formularza. Nie — kod QR z informacją: krótki link do strony wydarzenia, programu, mapy, aplikacji. Na dole uwaga: dynamiczny kod QR z generatora to przekierowanie, nie walidacja — jego zrzut też działa.

  • Płatny wstęp, limit miejsc, bilety imienne → system biletowy. Tu potrzebujesz trzech rzeczy, których nie da zwykły generator: unikalnego kodu dla każdego kupującego, bazy, która zapisze wejście, i aplikacji do skanowania przy bramce. Do tego płatności, zwroty i przesyłanie biletów. To robią wyspecjalizowane serwisy biletowe — wybierz taki, który ma aplikację do odprawy i pokazuje komunikat przy powtórnym skanie.
  • Darmowe z zapisami → formularz i lista. Jeśli chcesz tylko wiedzieć, ile osób przyjdzie, wystarczy formularz zapisów online, a przy wejściu — lista nazwisk do odhaczenia. Kod QR na plakacie może prowadzić do formularza — jak go przygotować, opisujemy w tekście o formularzu Google. To nie jest bilet: lista nie zatrzyma osoby, która poda cudze nazwisko, ale przy darmowym wydarzeniu zwykle nie musi.
  • Otwarte → kod QR z informacją. Koncert w parku, dzień otwarty, targi bez rejestracji: nikt nie sprawdza wejścia, więc kod ma tylko prowadzić do informacji — programu, mapy, strony wydarzenia.

Pułapka „dynamicznego kodu”. Część poradników o biletach z kodem QR sugeruje, że wystarczy dynamiczny kod z generatora. Taki kod jest jeden dla wszystkich, nie zapisuje wejść i działa ze zrzutu. Nie wystawisz nim biletów.

Na co patrzeć, wybierając system biletowy. Z mechanizmów opisanych wyżej wynika krótka lista pytań do dostawcy: czy każdy bilet ma osobny, niezgadywalny kod; czy jest aplikacja do odprawy i co pokazuje przy powtórnym skanie; czy bilety mogą trafić do portfela w telefonie (Apple Wallet, Google Wallet) i czy system używa kodów rotujących, jeśli boisz się odsprzedaży zrzutów; czy da się pobrać listę uczestników na wypadek awarii sieci przy wejściu. Odpowiedzi znajdziesz w pomocy danego serwisu — nie porównujemy ich tu, bo zmieniają się częściej niż ten tekst.

Pułapka „limitu kliknięć”. W DVN Links od planu Starter możesz ustawić na krótkim linku limit kliknięć. To też nie bilet: limit liczy każde otwarcie linku przez człowieka (roboty i podglądy linków go nie zużywają), kimkolwiek jest otwierający — jeśli kod wisi na plakacie, przechodzień zużyje kliknięcie tak samo jak uczestnik.

Kody QR na wydarzeniu, które robi zwykły generator

Kod QR na wydarzenie — na plakat, do programu, na identyfikator, do aplikacji i do Wi-Fi — obsłużysz krótkim linkiem, którego cel zmienisz po druku; biletem zajmuje się osobny system. Tak to wygląda w DVN Links:

Kody QR wokół wydarzenia, które robi zwykły skracacz

Kody QR wokół wydarzenia, które robi zwykły skracacz

co prowadzi dokąd i od jakiego planu DVN Links; bilet i wejście zostają w systemie biletowym

Źródło: plany DVN Links (src/seed/plans.ts), stan na 21.10.2026

Opis figury

Schemat pięciu zastosowań. Plakat i ulotka: krótki link do strony wydarzenia; na planie Darmowym link nie wygasa, ale kod ma logo DVN, od planu Starter kod bez logo i własna data ważności. Program i mapa sali: kod QR do pliku PDF, JPG, PNG lub WEBP, od planu Starter, plik do 25 MB. Identyfikator i stoisko: strona link in bio z programem, mapą i kontaktem, od planu Starter. Aplikacja wydarzenia: smart link do App Store albo Google Play, od planu Pro. Wi-Fi na sali: kod Wi-Fi z generatora, statyczny, bez konta. Osobno, w ramce: bilet, wejście i check-in — system biletowy, nie DVN Links.

  • Plakat i ulotka → krótki link do strony wydarzenia. Kod QR na plakacie prowadzi przez krótki link, więc po druku zmienisz cel (np. ze strony zapowiedzi na stronę z programem) i zobaczysz liczbę kliknięć; ruch robotów nie wlicza się do statystyk. Uwaga na plan Darmowy: link na nim nie wygasa, ale kod ma logo DVN, a konto 1 000 kliknięć miesięcznie. Plakat na dużą kampanię szybko wyczerpie ten limit. Od planu Starter kod jest bez logo, a datę ważności ustawiasz sam albo wcale.
  • Program i mapa sali → kod QR do pliku. Od planu Starter wgrywasz plik PDF, JPG, PNG albo WEBP (do 25 MB) i kod prowadzi prosto do niego. Szczegóły w tekście kod QR do PDF.
  • Identyfikator i stoisko → strona link in bio. Jedna strona z kilkoma przyciskami: program, mapa, kontakt, ankieta po wydarzeniu. Od planu Starter; jak ją zbudować, opisujemy w tekście link w bio.
  • Aplikacja wydarzenia → smart link. Jeden kod, który iPhone'a kieruje do App Store, a Androida do Google Play. Od planu Pro; jak to działa — w tekście smart link.
  • Wi-Fi na sali → kod Wi-Fi. W generatorze kodów QR zrobisz kod z nazwą sieci i hasłem bez zakładania konta. To kod statyczny — po zmianie hasła trzeba go wydrukować na nowo.

Jeśli organizujesz wesele, a nie wydarzenie z biletami, zasady są podobne: jeden kod na zaproszeniu, drugi na sali, i link, który nie wygaśnie przed dniem ślubu. Szczegóły opisujemy w tekście o kodzie QR na wesele.

Publiczny generator działa bez konta: robi kod statyczny jako PNG, z logo DVN i podpisem. Pliki wektorowe SVG i PDF do druku, kody z krótkim linkiem i statystyki są w panelu po rejestracji; plany i ceny (netto, + VAT) w cenniku, a opis funkcji — na stronie funkcji.

Kod QR na plakacie wydarzenia

Na plakat wydarzenia daj jeden kod QR z krótkim linkiem do strony wydarzenia, z jednym zdaniem obok, co się stanie po zeskanowaniu. Trzy kody na jednym plakacie (bilety, program, Facebook) to trzy decyzje dla przechodnia — jeden kod do strony z przyciskami działa lepiej, a strona link in bio nadaje się do tego dobrze.

Przy kodzie napisz, dokąd prowadzi: „Program i bilety” mówi więcej niż „Zeskanuj mnie”. Jeśli bilety sprzedaje system biletowy, kod z plakatu prowadzi do Twojej strony wydarzenia albo do strony sprzedaży — ale sam kod na plakacie biletem nie jest. Datę wydarzenia trzymaj w treści plakatu, nie tylko pod kodem: część osób nie zeskanuje kodu wcale.

Plakat czyta się z daleka, więc rozmiar kodu zależy od odległości. Jak go policzyć i dlaczego kod czasem się nie skanuje, opisujemy w tekście nie mogę zeskanować kodu QR.

Ostatnia rzecz: plakaty wiszą w miejscach publicznych, a kod łatwo zakleić naklejką z innym kodem. Jeśli po zeskanowaniu zobaczysz nieoczekiwany adres, nie podawaj danych — jak sprawdzić link przed kliknięciem, piszemy w tekście czy link jest bezpieczny.

Najczęstsze pytania

Zależy od biletu. Zrzut zwykłego, statycznego kodu zawiera tę samą treść co oryginał, więc czytnik odczyta go tak samo — ale system biletowy wpuści tylko przy pierwszym skanie. Zrzut kodu rotującego (np. w Google Wallet czy w SafeTix Ticketmastera) po chwili jest nieaktualny i czytnik go odrzuci. Zawsze trzymaj się zasad organizatora.

Przez system biletowy, który nada każdemu uczestnikowi unikalny kod i sprawdzi go przy wejściu w aplikacji do odprawy. Kod QR na bilet z samego generatora nie wystarczy: generator nie nada osobnych numerów, nie zapisze wejść i nie odróżni zrzutu od oryginału.

Aplikacją systemu biletowego, z którego sprzedajesz bilety — na przykład Eventbrite ma osobną aplikację dla organizatorów. Zwykły aparat w telefonie odczyta treść kodu, ale nie sprawdzi w bazie, czy bilet był już użyty.

Tak. Kody rotujące zmieniają się co określony czas — według Google zwykle co minutę — a czytnik przyjmuje tylko najnowszy. Wartość liczy algorytm TOTP z RFC 6238, ten sam co w aplikacjach do logowania dwuetapowego. Takie kody wystawia system biletowy albo portfel w telefonie, nie zwykły generator.

Kod z krótkim linkiem do strony wydarzenia — cel zmienisz po druku i zobaczysz liczbę kliknięć. Na planie Darmowym kod ma logo DVN, a konto 1 000 kliknięć miesięcznie, więc przy plakacie na większy ruch wybierz plan płatny. Rozmiar dobierz do odległości, z jakiej ludzie będą skanować.

Bilety zostaw systemowi biletowemu. Na plakat, program i identyfikator daj krótki link z kodem QR — zmienisz cel po druku i zobaczysz kliknięcia. Kod zrobisz w generatorze kodów QR.

Tagi

kody QRwydarzeniabilety